Gå til innhold

8 Da Den høyeste ga folkeslagene land
og skilte menneskene fra hverandre,
satte han grenser mellom folkene
etter tallet på Israels sønner.

<strong>Bibeldagen 2014:</strong>&nbsp;&laquo;En million bibler til Cuba&raquo;.&nbsp;Foto: Dag Kj&aelig;r Smemo<br /> <a href="~/link.aspx?_id=4B3361152A39469A955B9B99016038DB&amp;_z=z" target="_blank">Last ned Word-dokumenter og bilder i h&oslash;y oppl&oslash;sning</a> (egnet til trykk).

Foto: Bibeldagen 2014: «En million bibler til Cuba». Foto: Dag Kjær Smemo
Last ned Word-dokumenter og bilder i høy oppløsning (egnet til trykk).

«Nesten ingen i kirken min har sin egen bibel»

09. januar 2014. Tekst: Hans J. Sagrusten / Foto: Dag Kjær Smemo

Fader Athenagoras (44) er en liten mann med brennende, brune øyne. Han ler når jeg spør om den fulle tittelen hans.

- Det er ikke så farlig, du kan kalle meg fader Athenagoras, sier han.

- Men tittelen min er arkemandritt fader Athenogoras, sier han og ler på nytt så det brune ansiktet sprekker opp i tusen smilerynker.

Den svarte kjortelen og hodeplagget hans viser at han er ortodoks prest. Han er født i Columbia, men familien hans er gresk, så han har vokst opp med den gresk-ortosokse troen. Han har viet livet sitt til tjeneste for Gud som prest og munk i den gresk-ortodokse kirken.

I seks år levde han i kloster i Hellas, i det verdenskjente Mount Athos-klostret. I klostret kunne gudstjenesten ta opp til ni timer, forteller han og ler når han ser reaksjonen. For fem år siden kom han til Cuba som prest i den gresk-ortodokse kirken.

Den lille greske kirken ble stiftet etter at noen ortodokse kristne for 20 år siden skrev til patriarken i Konstantinopel og bad ham etablere en kirke på Cuba. I 2004 ble den gresk-ortodokse kirken på Cuba startet opp. I dag teller kirken til fader Athenagoras seks hundre medlemmer i Havana, og i alt 1200 på hele øya.

- Det er så mange unge i kirken vår, sier fader Athenagoras med tindrende øyne.

- De unge kommer til gudstjeneste klokken ni om morgenen på søndag, og selv om gudstjenesten varer i tre timer, er det ingen som går. Det er de unge som er forsangere i kirken.

- Du skjønner, det cubanske folket er i grunnen svært åndelige (spirituelle) av seg. De har en lengsel etter en ekte tro på Gud.

Mange i kirken hans er med i bibelstudiegrupper, men det er vanskelig å samle folk, når de bor spredt ut over hele storbyen Havana. Derfor skulle fader Athenagoras ønske at flere i kirken hans hadde sin egen bibel hjemme, som de kunne lese i på egen hånd.

- Alle i kirken vår ønsker seg en bibel. Men nesten ingen har sin egen bibel, sier han.

Han forteller at det ikke er noen sterk tradisjon for å lese Bibelen i kirken hans. Men i den hellige liturgien står bibeltekstene sentralt. Der blir det lest fra evangeliet på to språk, både gresk og spansk.

Fader Athenogoras forteller at hans drøm er at alle de ulike kirkesamfunnene på Cuba kunne enes om den samme bibelutgaven. Slik ville en synliggjøre enheten mellom de kristne.

- I Kristus snakker vi alle det samme språket. Da skulle vi også lese den samme Bibelen, sier han. Før han går fra kontoret til Bibelkommisjonen, ser han på oss med de intense øynene sine og forteller hvor viktig det er å få bibelutgaver til mange ulike grupper i kirken, både barn, ungdom og de som sitter i fengsel. Til slutt nevner fader Athenagoras en gruppe som han særlig tenker på: De eldre kvinnene. De som oftest spør han om å få sin egen bibel, er bestemødrene i kirken hans:

- Bestemødrene kommer til meg og spør etter bibler med stor skrift. De har kanskje hatt en bibel som de har lest i, men nå trenger de en ny bibel med store bokstaver, sier fader Athenagoras.


Nynorsk:

«Nesten ingen i kyrkja mi har sin eigen bibel»

Fader Athenagoras (44) er ein liten mann med brennande, brune auge. Han ler når eg spør om den fulle tittelen hans.

- Det er ikkje så farleg, du kan kalle meg fader Athenagoras, seier han.

- Men tittelen min er arkemandritt fader Athenogoras, seier han og ler på nytt så det brune andletet sprekk opp i tusen smilerynker.

Den svarte kjortelen og hovudplagget hans viser at han er ortodoks prest. Han er fødd i Columbia, men familien hans er gresk, så han har vokse opp med den gresk-ortosokse trua. Han har vigt livet sitt til teneste for Gud som prest og munk i den gresk-ortodokse kyrkja.

I seks år levde han i kloster i Hellas, i det verdskjende Mount Athos-klosteret. I klosteret kunne gudstenesta ta opp til ni timar, fortel han og ler når han ser reaksjonen. For fem år sidan kom han til Cuba som prest i den gresk-ortodokse kyrkja.

Den vesle greske kyrkja vart stifta etter at nokre ortodokse kristne for 20 år sidan skreiv til patriarken i Konstantinopel og bad han etablere ei kyrkje på Cuba. I 2004 vart den gresk-ortodokse kyrkja på Cuba starta opp. I dag tel kyrkja til fader Athenagoras seks hundre medlemer i Havana, og i alt 1200 på heile øya.

- Det er så mange unge i kyrkja vår, seier fader Athenagoras med tindrande auge.

- Dei unge kjem til gudsteneste klokka ni om morgonen på sundag, og sjølv om gudstenesta varer i tre timar, er det ingen som går. Det er dei unge som er forsongarar i kyrkja.

- Du skjønar, det cubanske folket er i grunnen svært åndelege (spirituelle) av seg. Dei har ein lengt etter ei ekte tru på Gud.

Mange i kyrkja hans er med i bibelstudiegrupper. men det er vanskeleg å samle folk, når dei bur spreidde ut over heile storbyen Havana. Difor skulle fader Athenagoras ønskje at fleire i kyrkja hans hadde sin eigen bibel heime, som dei kunne lesa i på eiga hand.

- Alle i kyrkja vår ønskjer seg ein bibel. Men nesten ingen har sin eigen bibel, seier han. Han fortel at det ikkje er nokon sterk tradisjon for å lesa Bibelen i kyrkja hans. Men i den heilage liturgien står bibeltekstene sentralt. Der blir det lese frå evangeliet på to språk, både gresk og spansk.

Fader Athenogoras fortel at hans draum er at alle dei ulike kyrkjesamfunna på Cuba kunne einast om den same bibelutgåva. Slik ville ein gjera einskapen mellom dei kristne synleg.

- I Kristus talar vi alle det same språket. Då skulle vi også lesa den same Bibelen, seier han. Før han går frå kontoret til Bibelkommisjonen, ser han på oss med dei intense auga sine og fortel kor viktig det er å få bibelutgåver til mange ulike grupper i kyrkja, både born, ungdom og dei som sit i fengsel. Til slutt nemner fader Athenagoras ei gruppe som han særleg tenkjer på: Dei eldre kvinnene. Dei som oftast spør han om å få sin eigen bibel, er bestemødrene i kyrkja hans:

Bestemødrene kjem til meg og spør etter biblar med stor skrift. Dei har kanskje hatt ein bibel som dei har lese i, men no treng dei ein ny bibel med store bokstavar, seier fader Athenagoras.